Bu cinayet, bir yandan kadınların yaşam hakkını korumakla yükümlü güvenlik ve yargı mekanizmalarının görevlerini layıkıyla yerine getirmemesiyle, diğer yandan siyasi iktidarın toplumsal cinsiyet eşitsizliğini derinleştiren, şiddeti önlemek yerine yeniden ürettiği nefret politikalarının doğrudan sonucu olarak karşımıza çıkan dehşet tablosunun yeni halkasıdır. Ne yazık ki son cinayet de olmayacaktır.

Kadınların yaşam hakkı yalnızca yasal düzenlemeler yapılarak savunulamaz. Yasaların etkin ve kararlı biçimde uygulanması da gereklidir. Ancak Türkiye’de kadınlar, haklarını kullanmaya çalıştıklarında bürokratik engellerle, kayıtsızlıkla ve çoğu zaman da açık bir ilgisizlikle karşılaşmaktadır. Faillerin cezasız bırakılması, koruma taleplerinin sürüncemede kalması ya da hiç işleme alınmaması, şiddetin sürekliliğini sağlayan ve failleri cesaretlendiren bir zemini her gün yeniden inşa etmektedir.

Nitekim Saliha Ozan cinayeti, bu politik çöküşün en çarpıcı örneklerinden biridir. Ozan, tehdit edildiğini resmi mercilere bildirmiş, 6284 Sayılı Kanun kapsamında koruma talebinde bulunmuştur. Ancak iktidarın yıllardır sürdürdüğü kadın karşıtı siyaset, bu koruma mekanizmalarını etkisiz hale getirmiştir. Neticede Saliha Ozan, yargı ve güvenlik bürokrasisinin gözleri önünde, devletin tüm bilgisine rağmen yaşamdan koparılmıştır. Yaşanan bu korkunç olay, kurumların, yasaların ve siyasi sorumluların oluşturduğu bir katliam zinciridir.

Göstermelik önlemlerin kadınları korumadığı gerçeği ortadadır. Eşitlik temelinde kurulmuş bütüncül bir toplumsal dönüşüm sağlanmadıkça bu kan döngüsünün durdurulabilmesi mümkün değildir.

Bu nedenle açıkça ifade ediyoruz: Saliha Ozan cinayeti kolektif bir işbirliği ile işlenmiştir. Kadınların can güvenliğini yıllardır hiçe sayanlar, İstanbul Sözleşmesi’ni ortadan kaldıranlar, koruma taleplerini görmezden gelenler, şiddeti besleyen politik iklimi yaratanlar da bu suça ortaktır.

Devleti yönetenlerin temel sorumluluğu, şiddeti yalnızca bireysel ve istisnai bir sapma olarak ele almakla sınırlı değildir. Bugün dozu her gün artan erkek şiddetini, derinleşen toplumsal eşitsizliklerin ve erkek egemen zihniyetin bir sonucu olarak tanımlamak gerekir. Bu zihniyet, siyasi iktidarın politikalarıyla her gün yeniden üretilmektedir.

Gerçeklerle yüzleşmek ve bu yapısal soruna karşı kararlı bir mücadele yürütmek, kamusal sorumluluğun gereğidir.

Ancak siyasi iktidar, yıllardır kadınların yaşam hakkını hedef alan, toplumsal cinsiyet eşitliğini yok sayan ve kadınları kamusal alandan dışlayan toplumsal mühendislik politikalarında ısrar ederek, şiddeti körükleyen bu düzenin parçası hâline gelmiştir.

Bu nedenle kadın cinayetleri tesadüf değil, politiktir. Çünkü her kadın cinayetinde, toplumsal cinsiyet eşitliğini reddeden siyasi anlayışın izleri; korunmayan hayatların, uygulanmayan yasaların ve cezasızlıkla ödüllendirilen faillerin gölgesi vardır.

Bir kez daha kamuoyunun dikkatine sunuyoruz: 6284 Sayılı Kanun, eksiksiz, etkin ve tavizsiz bir şekilde uygulanmalıdır. Kadınların yaşam hakkını korumayan, görevini ihmal eden kamu görevlileri hakkında ivedilikle işlem başlatılmalıdır. İstanbul Sözleşmesi’ne derhal geri dönülmelidir.

Öte taraftan Türkiye Büyük Millet Meclisi de bu acı olayın kurumsal sorumluluğuyla yüzleşmelidir. Meclis’te görev yapan bir kamu emekçisi, tüm uyarılarına rağmen göz göre göre yaşamını yitirmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi idari teşkilatı kendi çalışanı Saliha Ozan’ı koruyabilir miydi? Evet. Üstelik hem yasal hem kurumsal hem de insani olarak buna mecbur olması gerekirdi. Olmadı.

TBMM, kadına yönelik şiddetle mücadelede örnek teşkil edecek şekilde hem önleyici hem koruyucu örnek politikaları yaşama geçirebilirdi. Örneğin çalışanlarının güvenliğini sağlamak için özel bir risk izleme birimi kurabilir ve şiddet tehdidi altındaki çalışanlar için hızlı müdahale mekanizmaları oluşturabilirdi. Zira çalışma arkadaşımız Saliha Ozan, koruma talebini mahkemeye iletmişti. Bu bilgi, Meclis’in ilgili birimleri tarafından takip edilip İçişleri ve Adalet Bakanlığı ile koordine edilerek hayata geçirilebilirdi. Kadına yönelik şiddet vakalarında acil müdahale protokolü oluşturulmuş olsaydı, bu cinayet önlenebilirdi. Yapılmadı.

Boşanma sürecinde tehdit altında olan çalışanlara yönelik psikolojik danışmanlık ve hukuki destek mekanizmaları kurulsaydı, Saliha Ozan yalnız bırakılmazdı. Bu destekler, mağduru güçlendirmekle kalmayıp aynı zamanda kurumun risk farkındalığını artırabilir ve önleyici müdahale sağlardı.

Bu nedenle Meclis Başkanı Sayın Numan Kurtulmuş’a açık çağrımızdır: Saliha Ozan’ın geride bıraktığı çocuklarının ömür boyu bakım ve eğitim sorumluluğunu Türkiye Büyük Millet Meclisi üstlenmelidir. Bu, hem insani hem kurumsal bir sorumluluktur. Ayrıca önleyici ve koruyucu politikalar TBMM çatısı altında yaşama geçirilmeli ve diğer kamu kurumlarına örnek olmalıdır. 

Bu vesileyle hayattan kopartılan çalışma arkadaşımız Saliha Ozan’a Allah’tan rahmet, ailesine, sevenlerine sabır diliyorum.

https://x.com/gamzetascier/status/1953097318573498424

HABER/ Ümmügülsüm KATIRCI

Gamze Taşcıer’den Öldürülen TBMM Personeline İlişkin Açıklama: Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde görev yapan çalışma arkadaşlarımızdan Saliha Ozan, boşanma aşamasında olduğu bir erkek tarafından katledildi. Üzgünüz. Öfkeliyiz. yazısı ilk önce Güçlü Ankara Gazetesi üzerinde ortaya çıktı.

Gelecek Partisi İnsan Haklarından Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Av. Meryem Türktekin, kadın cinayetlerine dikkat çekti, yeni bir anayasa yapmak isteyen iktidara seslendi;

Siz önce mevcut anayasayı uygulayın! En başta da, Anayasa’nın 10. maddesiyle kadınlara taahhüt ettiğiniz eşitliği sağlayacak önlem ve tedbirleri alın ve ülkede yaşanan şu kadın kırımına bir son verin!

Kadın Cinayetleri Ürkütücü Boyuta Ulaştı

Ülkemizde son altı ay içinde 168 kadın erkekler tarafından katledildi, 80 kadın da şüpheli şekilde hayatını kaybetti. Üstelik bu kadınların birçoğu, onları en çok koruması gereken kişiler tarafından ve en güvende olması gereken yerde, yani kendi evlerinde, eşi veya aile bireyi olan erkekler tarafından katledildi.

Ülkede Her Gün ‘Kadına Yönelik Şiddet Felaketi’ Yaşanıyor

Bir günde 8 kadını şiddete kurban verir hale geldik. Hala bizlere ‘neredeeen nereye’ şarkıları söylüyorlar. Merak ediyoruz açıkçası; seçim döneminde her biri bir kadın hakları savunucusu kesilen o milletvekili adayları nerede? Şehir şehir, kasaba kasaba gezip oy toplayan o bakanlar nerede? Hatta İliç’de 9 işçiyi kaybettiğimizde oraya akın edenler nerede? Kadına yönelik şiddet de, bu ülkede felaket boyutuna ulaşmadı mı sizce…?

24 Saat İçinde 8 Kadın Katledildi

Türkiye’de geçen ay 40 kadın şiddete kurban verildi. 28 Şubat’ta daha da korkunç bir  durum gerçekleşmiş ve sadece 24 saat içinde 8 kadın katledilmişti. Üzülerek görüyoruz ki iktidarın umursamazlığı karşısında aynı şey bu ay da gerçekleşti; 24 Haziran’da 24 saat içinde 8 kadın daha katledildi.

İstanbul Sözleşmesi ve 6284 Sayılı Yasa

İktidar İstanbul Sözleşmesi’nden ‘bizim yerli ve milli (6284 s.) bir yasamız var, daha da güzelini yapacağız’ diyerek çekilmişti.  Daha iyisi yapılmadığı gibi, bu kez de 6284 sayılı yasanın içini boşaltmaya çalışıyorlar. Toplumsal cinsiyet eşitliğini sağlayacak politikalar ortaya konulması gerekirken eşitsizlik her geçen gün daha da derinleştiriliyor. Katledilen kadınlar arasında, talep etmesine rağmen derhal koruma kararı verilmediği için veya verilen kararlar uygulanmadığı için öldürülen pek çok kadın var.

Toplumun Vicdanı Kanıyor İktidarda Ses Seda Yok

Kadınlar artık ciddi boyutta endişe yaşıyor. Pek çok kadın, serbestçe dolaşamaz oldu, istediği bir yerden bir yere gündüz vakti bile kaygı duymadan gidip gelemiyor artık. Kadına şiddetin geldiği boyut karşısında toplumun vicdanı kanıyor, iktidarda ise hiç ses seda yok! Bilakis basına yansıyan haberlerden 9. Yargı paketi ile, yine örtülü bir af getirmeyi planladıklarını ve kadınların kazanılmış haklarını tırpanlamaya çalıştıklarını görüyoruz. Bazı iktidar mensupları ‘yargı paketinde aslında öyle bir şey yok gibi’ yalanlamalarda bulunduğundan yasa tasarısı meclise geldiğinde bu konuda itirazlarımızı ayrıca belirteceğiz. Ancak kadına şiddetin artışındaki nedenlere dikkat çekmek açısından şu hususa değinmek gerekiyor: 2023 Temmuz ayında kadın katillerine, tecavüzcü ve çocuk cinsel istismarcılarına infaz yasasında düzenleme adı altında örtülü bir af getirdiler. Bu yasayla serbest bırakılan failler, kadınlara ve çocuklara karşı suç işlemeye devam etti. Örneğin 2023 Eylül ayında öldürülen Damla Dakım, Özlem Küçükyılmaz, Nezife Çetingök ve Fatoş Çetin infaz yasası değişikliği sonucunda serbest kalan failler tarafından işlendi. O kadınların vebali bu tür yasaları çıkartanların ve kadınların yaşam hakkını koruyan yasaları uygulamayanların üzerindedir.

KADES Uygulaması

İzmir’de ‘KADES’ uygulamasından yardım isteyen 4 çocuk annesi Beyzanur K.’nın ‘şikayetini alan polis memurunun tacizine maruz kaldığı iddiasıyla’ yaşanan yaralama olayından sonra kadınlar KADES hattını aramaktan da korkar hale geldi. Şiddete maruz kalan kadınlar, kendilerini korumakla görevli yetkililere bile güvenemeyecekse kime güvenecek, kendini nasıl koruyabilecek?

Gençlerimiz Gibi Kadınlarımızı da Göç Yollarına Düşürmeyin

Kadın hakları insan haklarıdır; bu haklar müzakere edilemez, siyasi hesaplara kurban edilemez, torba kanunlarla düzenlenemez. Üzerinize düşen sorumluluğu alın ve bu karanlık tabloyu bir an önce düzeltin. Aksi halde, yaşanan göçlere yakında kadın göçlerinin de eklenebileceğini unutmayın. Türkiye’de kadınlar güvende değil ve hiçbir kadın kendini güvende hissetmiyor. Umudunu kaybettirdiğiniz gençlerimiz gibi, kadınlarımızı da göç yollarına düşürmeyin. Geçmişte kadınlarına verdiği değerle dünyaya örnek olmuş bu aziz milleti böyle bir ayıpla karşı karşıya bırakmayın…

Gelecek Partisi İnsan Haklarından Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı Av. Meryem Türktekin kadın cinayetlerine dikkat çekti yazısı ilk önce Güçlü Ankara Gazetesi üzerinde ortaya çıktı.